Je hebt diverse lipranden en dat is ook een indicatie om met name industrieel gemaakt glas te kunnen dateren.
Oude techniek
Voor het verkrijgen van een geschikte liprand werd al bij het blazen in de mal rekening gehouden met een beetje extra glas aan de bovenzijde van de kelk (in het Engels een cap genoemd). De kelk werd na het koelingsproces aan de bovenzijde met een diamantgereedschapje ingekrast, zodat deze rand op een ronddraaiend wiel door verwarming los springt. De rand kan vervolgens door schuren/slijpen en polijsten afgewerkt worden. Om het geheel tot een vloeiende liprand te maken werden de glazen in een caroussel geplaatst om met hitte nog een beetje mooi te laten smelten. Deze techniek wordt nog steeds gebruikt voor wijnglazen in het hogere segment. Sommigen beschouwen de wat scherpere liprand als de enige juiste om wijn op waarde te kunnen schatten.
Latere techniek
In de vijftiger jaren is een manier ontwikkeld om de bovenkant die aan de blaaspijp vast zat van de kelk af te krijgen door met een ringbrander op een specifieke plek rondom te verhitten zodat kelk en kop uit elkaar getrokken kunnen worden. De kelk krijgt daardoor een vrij dikke, gepolijste rand. Deze methode wordt wereld wijd toegepast tegenwoordig voor machinaal vervaardigd glas. De techniek is wel verfijnd zodat de ribbel zo minuscuul mogelijk is geworden, maar je kunt het altijd zien aan de wat rondere liprand.
K. P. C. de Bazel, Wijnglas: servies F, 1921 - 1923
